Kolejna linijka w pliku konfiguracyjnym programu GRUB to Initd, odpowiada ona za inne systemy operacyjne zainstalowane na naszym komputerze. Konfiguracja LILO jest bardzo podobna a modyfikacji dokonujemy w pliku /etc/lilo.conf.

Jeśli popełnimy błąd i system nie będzie się chciał uruchomić po dokonaniu przez nas zmian to musimy edytować go ponownie. Aby nanieść zmiany zapisane w tym pliku konieczne jest wykonanie polecenia lilo. Jesli na dysku mamy Windowsa to sekcja odpowiedzialna za uruchomienie tego systemu powinna wyglądać następująco:

Other = /dev/hda1

Label = Windows

Jeśłi nie chcemy by system uruchamiał się w trybie tekstowym tylko od razu w trybie graficznym to po zalogowaniu w trybie tekstowym edytujemy plik vim /etc/inittab odszukujemy sekcję Default runlevel i id:3:initdefault zmieniamy 3 na 4. Jak od nowa uruchomimy komputer powinien od razu wczytać się tryb graficzny. Aby w konsoli móc używać polskich znaków musimy w pliku /etc/rc.d/rc.font i /etc/rc.d/rc.keymap. W pliku /etc/profile wpisujemy trzy linijki jak poniżej:

Export LANG=”pl”

Export LC_ALL=”pl_PL”

Export LESSCHARSET=”latin1”

System po dokonaniu instalacji nie potrafi zamontować takich urządzeń jak aparat cyfrowy czy pendrive, dzieje się tak ponieważ nie ma tych urządzeń wpisanych na listę nośników które można montować.  W tym przypadku musimy zainteresowac się plikiem /etc/fstab. Dzięki temu plikowi możemy zamontować inne dyski twarde czy cd. Aby zamontować pendrivr musimy najpier utworzyć odpowiedni katalog wydając polecenie:

Mkdir /mnt/pendrive – utworzymy katalog

Mount –t vfat /dev/mnt/sda1 /mnt/pendrive – montowanie pendrive vfat to system plików.

Można tez dopisać to do pliku fstabby roził to za nas Slackware.

/dev/sda1             /mnt/pendrive

auto       users,rw 0             0

Pierwsza część jest podobna do poprzedniej mianowicie wskazuje katalog i urządzenie do zamontowania. Kolejne polecenie nakazuje automatyczne montowanie, a kolejne to zezwolenie userom na korzystanie z opcji rw czyli odczytu i zpaisu

Połączyć się z siecią Internet możemy trzema sposobami. W środowisku graficznym wybieramy ustawienia potem Internet i sieć. W ten sposób za pomocą środowiska graficznego nawiążemy połączenie. Jeśli chodzi o połączenie z konsoli to mamy kilka opcji do wyboru. Możemy użyć programu netconfig, nie jest on za bardzo skomplikowany. Jako pierwsze podajemy nazwę hosta i domeny, jeśłi nie mamy domeny wpiszmy cokolwiek. Następny krok to sposób łączenia DHCP – ustawienia automatyczne, Stapic IP – ręczna konfiguracja i loopback połączenia modemowe.  Zależnie od tego co wybierzemy to program poprosi nas o podanie odpowiednich danych. Musimy dodać także serwery nazw wpisujemy je w pliku /etc/resolv.conf. możemy też połączyć się z internetoem za pomoca połączenia ifconfig, do ustawienia sieci będą potrzeben maski,IP, i bramka.

Kolejny krok naszej przygody ze Slackware to instalacja oprogramowania. Pakiety przeznaczone dla tej wersji Linuxa mają rosszeżenie .tgz dla debiana sa to.deb. Ważne jest by pamiętać że slackware nie obsługuje zależności, dlatego sami musimy zadbać o wymagane pliki. Istnieje też możliwość samodzielnej instalacji a właściwie kompilacji programów z kodów źródłowych. Slackware używa narzędzi PKG są to pkgtool, installpkg itd. Aby ułatwić pracę z tym systemem powstało kilka programów o podobnym działaniu do apt-get które jest używane w Debianie. A w naszym slackware mamy do dyspozycji slapt-get. Czasem może się zdażyć że będziemy chcieli program który nie ma paczki i będziemy musieli go zainstalować z kodu źródłowego. Walcząc z różnymi instalacjami nie można pominąć dwóch przydatnych narzędzi a są to: rpm2tgz i checkinstall. Pierwszy program służy do konwersji paczki RPM. Drugim sprawdzamy instalacje. Jak używając kodu źródłowego zainstalować coś? Przedstawię to na przykładzie openoffice. Ściągamy ze strony projektu najnowszą wersję, rozpakowywujemy i przechodzimy do katalogu RPMS. Wydajemy polecenie rpm2tgz *.rpm tym poleceniem zostanie skompilowana zawartość wszystkich plików instalacyjnych.  Kiedy będziemy już mieli pakiety możemy je zainstalować installpkg *.tgz w ten sposób zainstalowaliśmy pakiet OpenOffice. Zabieg przerabiania RPM na TGZ nie jest lubiany przez użytkowników.

Jak widać system ten nie jest bardzo skomplikowany choć prosty też nie jest. Warto jednak poznać go bliżej ponieważ jest on stabilny, powszechnie stosowany na serwerach.