Jeśli mamy odtwarzacz blu-ray 3D to możemy oglądać filmy trójwymiarowe w domu. Wszystko zaczęło się od sukcesu jaki odniósł Avatar. Po jakimś czasie na rynku zaczęły debiutować odtwarzacze i telewizory w technologii 3D. Dzięki temu przeżycia podczas oglądania filmów są nieporównywalnie lepsze. Na rynku są już także pierwsze płyty 3D. Jednak wysyp ich jest przewidywalny na okres przedświąteczny, czyli pod koniec roku. Producenci szykują się na ta okazje już od kilku miesięcy. Nie bez znaczenia był też rozwój standardu H.264. Inżynierowie już wiedzą jak kodować filmy tak by były stereoskopowe, czyli 3D. Efekt taki jest stymulowany przez mózg, po prostu mózg nasz tworzy ten obraz na bazie sygnałów jakie otrzymuje od oczu. Telewizor wyświetlający trójwymiarowy film generuje dwa obrazy, jeden dla lewego a drugi dla prawego oka. Mogło by się wydawać że przez to potrzebujemy dwa razy więcej miejsca na płycie. Jednak normalny film na blue-ray jest zapisywany z częstotliwościom 24 klatek, a płyta 3D musi mieć częstotliwość dwa razy większą. Najprostszym rozwianiem było by nagranie dwóch ścieżek na jednej płycie, ale jest pewne ograniczenie mianowicie bitrate wideo może mieć 40Mb/s natomiast płyta daje nam 20Mb/s. Problem ten został wyeliminowany za pomocą technologii MVC. Opiera się ona o fakt że obraz z oka lewego różni się odrobinę od tego z oka prawego. Powstał więc algorytm który w pewnym sensie wylicza jeden obraz z drugiego. Dlatego film w tej technologii zawiera dwa strumienie ale zajmuje tyle miejsca co film w 2D. Cały system stanowi podwalinę do nowego standardu Stereo High Profile H.246. Dzięki temu miejsce które potrzebne jest na drugi strumień zostało zredukowane o połowę. W całym kodowaniu chodzi o to by przy jak najmniejszym bitrate zapewnić jak najlepszą wydajność filmu. Format H.264 jest używany przez wiele urządzeń, ponieważ jest on podzielony na profile, a one określają warunki dla danych technologii kompresji. Np. profil Baseline jest przeznaczony dla smart fonów. Zajrzyjmy jeszcze w strukturę filmu 3D. jak wspomniałem opiera się ona na dwóch różnych obrazach, jednym dla lewego oka i drugim dla prawego. Klatki dla lewego oka są obliczane na podstawie tych dla prawego, dlatego filmy te można także oglądać w technologii 2D. Cała reszta struktury odpowiada normalnemu strumieniowi czyli klatka jest kodowana jako JPG.